Zegge en schrijve… Sommige talen hebben dat; je schrijft het zus, maar je zegt het zo. Engels is een goed voorbeeld met soms hele lettergrepen die je niet uitspreekt. Frans net zo hard. Nederlands valt dan weer best mee, afgezien van een enkele plaatsnaam of archaïsme. Moeilijk kan het worden als er leenwoorden in beeld komen; volg je dan de uitspraakregel van de brontaal of doe je het dan gewoon ‘zoals wij dat hier zeggen’? De strijd tussen ‘Aa-ie’ en ‘Eej-aai’ lijkt wel beslecht. Maar soms blijft het onbeslist en houdt de keuze meteen ook een statement in. Wie herinnert zich nog de haatcampagne tegen Eva Jinek, die het waagde om tijdens zijn eerste presidentschap ‘Donald Trump’ op zijn Amerikaans uit te spreken; ‘Aanstellerij! Snobisme! Doe nou es normaal!’ Lijkt me als het gaat om persoonsnamen toch eigenlijk een heel simpele keuze. Maar, ok. Zo hoor ik de laatste tijd overal om me heen praten over het moederbedrijf van Facebook etc: ‘Mèddah’. En telkens moet ik even terugschakellen naar ‘Meta’; een voor een keer prachtig toepasselijke, Klassieke aanduiding voor Plato’s love baby, het metaphysisch universum, de ‘Mèddaverse’ dus; de fictieve werkelijkheid als valse verleiding. Dus ja,’Meta’ is de uitspraak waar dit Griekse woord om vraagt. Maar het op die manier uitspreken plaatst me onherroepelijk in de groep van ‘de-boot-gemiste boomers’. Hm, misschien is dat wel een risico dat het waard is om te nemen; het gesproken woord is vluchtig, maar het beklijft het langst.